GHRP-2 en GHRP-6 zijn beide synthetische groeihormoon-releasing peptiden (Growth Hormone Releasing Peptides) die de hypofyse stimuleren om meer groeihormoon (GH) af te geven — maar de manier waarop ze dat doen en de bijkomende effecten verschillen genoeg om de keuze tussen beide relevant te maken. GHRP-2 produceert een sterkere, selectievere GH-piek met minder honger, terwijl GHRP-6 een bredere hormonale respons geeft inclusief een uitgesproken eetlustverhoging. De vergelijking tussen deze twee secretagogen is een van de meest besproken onderwerpen in de researchgemeenschap rond groeihormoon peptiden.
GHRP-2 werking — de krachtigste GH-release van de GHRP-familie
GHRP-2 (pralmorelin) is een hexapeptide van zes aminozuren dat de ghrelinereceptor (GHS-R1a) in de hypofyse activeert. Van alle beschikbare GHRP’s produceert GHRP-2 de hoogste piek-GH-respons per microgram toegediend peptide. In een vergelijkende studie van Bowers et al. verhoogde GHRP-2 (1 mcg/kg intraveneus) de plasma-GH met gemiddeld 30–40 ng/ml, vergeleken met 15–25 ng/ml voor GHRP-6 bij dezelfde dosering.
Naast de ghrelinereceptor activeert GHRP-2 ook gedeeltelijk de hypothalame GHRH-neuronen, wat een bijkomende stimulatie van de GH-productie oplevert. Dit dubbele werkingsmechanisme — zowel directe hypofysestimulatie als indirecte hypothalame activatie — verklaart de superieure GH-respons ten opzichte van selectievere peptiden als ipamorelin.
De complete gids over GLP-1-medicijnen beschrijft hoe peptiden die op de ghrelinereceptor inwerken een breed scala aan metabolische effecten kunnen produceren — van eetlustonderdrukking (GLP-1-agonisten) tot eetlustverhoging (GHRP’s).
GHRP-6 werking — sterke GH-release met uitgesproken honger
GHRP-6 was een van de eerste synthetische groeihormoon-releasing peptiden die werden ontwikkeld en blijft een van de meest bestudeerde. Het peptide bindt met hoge affiniteit aan de ghrelinereceptor en produceert een robuuste GH-afgifte die, hoewel lager dan GHRP-2, consistent en goed reproduceerbaar is.
Het meest kenmerkende verschil met GHRP-2 is het hongereffect. GHRP-6 produceert een intense eetlustverhoging die binnen 15–20 minuten na injectie begint en 30–60 minuten aanhoudt. Dit effect wordt veroorzaakt door een sterkere activatie van de ghrelinereceptor in de hypothalamus, waar ghrelinesignalering direct gekoppeld is aan de hongerrespons. Voor sommige researchdoeleinden is dit een voordeel — bij het bestuderen van calorie-inname, herstel na ziekte of spieropbouw kan de eetlustverhoging gewenst zijn.
GHRP-6 en maagbescherming — een onverwacht neveneffect
Een minder bekend maar wetenschappelijk gedocumenteerd effect van GHRP-6 is de bescherming van het maagslijmvlies. In diermodellen vertoonde GHRP-6 cytoprotectieve effecten op de maagwand, vergelijkbaar met (maar minder uitgesproken dan) BPC-157. Dit effect wordt toegeschreven aan de activatie van CD36-receptoren op macrofagen in de maagwand, die anti-inflammatoire signaaltransductie initiëren. Voor researchprotocollen waarbij gelijktijdig NSAID’s worden gebruikt, is dit een potentieel relevante overweging.
GHRP-6 verhoogt cortisol en prolactine in vergelijkbare mate als GHRP-2, maar de absolute waarden blijven binnen fysiologische grenzen bij standaarddoseringen. De hongerverhoging is het bijeffect dat in de praktijk het meest bepalend is voor de keuze tussen beide peptiden. In researchprotocollen gericht op gewichtstoename — bijvoorbeeld bij sarcopenie of herstel na langdurige ziekte — kan de combinatie van GH-verhoging en eetluststimulatie van GHRP-6 een voordeel opleveren dat GHRP-2 niet in dezelfde mate biedt.
GHRP-2 vs GHRP-6 — directe vergelijking per criterium
De keuze tussen GHRP-2 en GHRP-6 hangt af van de specifieke researchdoelen en de tolerantie voor bijwerkingen. Een systematische vergelijking op de relevante parameters verduidelijkt de afweging.
| Criterium | GHRP-2 | GHRP-6 |
| GH-piekrespons | Hoger (30–40 ng/ml) | Lager (15–25 ng/ml) |
| Eetlustverhoging | Mild tot matig | Sterk tot zeer sterk |
| Cortisolverhoging | 10–20 % | 10–20 % |
| Prolactineverhoging | 15–25 % | 15–25 % |
| Maagbeschermend effect | Minimaal | Aangetoond in diermodellen |
| Selectiviteit | Matig (meerdere receptoren) | Matig (meerdere receptoren) |
| Prijs per mg | Vergelijkbaar | Vergelijkbaar |
| Ideaal voor | Maximale GH-stimulatie | GH-stimulatie + eetlustverhoging |
GHRP-2 is de logische keuze wanneer de maximale GH-respons het primaire researchdoel is en eetlustverhoging ongewenst. GHRP-6 is geschikter wanneer de eetlustverhoging een gewenst neveneffect is — bijvoorbeeld in researchprotocollen gericht op gewichtstoename of calorie-inname na ziekte. Het overzicht van afvallen met medicijnen illustreert hoe peptiden die de GH-as beïnvloeden een ander metabolisch profiel produceren dan GLP-1-gebaseerde middelen — de GHRP-familie stimuleert opbouw, terwijl GLP-1-agonisten op afbraak en verzadiging sturen.
GHRP dosering en protocollen — overeenkomsten en verschillen
De doseringsprotocollen voor GHRP-2 en GHRP-6 zijn grotendeels identiek: 100–300 mcg per injectie, 2–3 keer per dag, subcutaan in de buikplooi. De timing is bij beide peptiden relevant: inname op een lege maag (minstens 30 minuten voor en 30 minuten na de injectie niet eten) maximaliseert de GH-respons, aangezien voedselinname — met name koolhydraten en vetten — de GH-afgifte dempt via insulineverhoging.
De combinatie met GHRH-analogen volgt hetzelfde principe als bij ipamorelin: het GHRH-analoog stimuleert de productie van GH in de hypofyse, terwijl het GHRP de afgifte versnelt. De synergistische respons is bij GHRP-2 + CJC-1295 (zonder DAC) het best gedocumenteerd, met GH-pieken van 50–80 ng/ml — waarden die vergelijkbaar zijn met de respons op een GH-stimulatietest met arginine.
Bij het kiezen van een GHRP moet de vergelijking zich ook uitstrekken tot ipamorelin, het meest selectieve lid van de familie. Ipamorelin produceert lagere GH-pieken dan zowel GHRP-2 als GHRP-6, maar zonder de cortisol- en prolactineverhoging en met minimale eetlustverandering. Voor langdurige researchprotocollen waar bijwerkingen geminimaliseerd moeten worden, is ipamorelin de veiligste optie. Voor kortere cycli waar de maximale GH-stimulatie voorrang heeft, bieden GHRP-2 en GHRP-6 meer potentie per injectie.
Receptordesensitisatie is bij beide GHRP’s een reëel aandachtspunt. De ghrelinereceptor vertoont na 8–12 weken continu gebruik een meetbare afname in gevoeligheid, wat resulteert in een lagere GH-piek per injectie. Het standaardadvies in de researchgemeenschap — een pauze van 4 weken na elke cyclus — is gebaseerd op de observatie dat de receptorgevoeligheid zich binnen die periode grotendeels herstelt. Sommige protocollen wisselen GHRP-2 en GHRP-6 af tussen cycli, maar er is geen bewijs dat dit de desensitisatie vermindert, aangezien beide peptiden op dezelfde receptor werken.
Beide peptiden worden in Nederland verkocht als researchchemicals en vallen niet onder de Geneesmiddelenwet. De juridische status is identiek aan die van andere niet-geregistreerde researchpeptiden: legaal te kopen en te bezitten, niet bedoeld voor menselijke consumptie buiten klinische studies. Bij aanschaf verdient de kwaliteit van het Certificate of Analysis extra aandacht — een betrouwbaar CoA bevat HPLC-zuiverheidsdata (>98 %), massaspectrometrie die het correcte molecuulgewicht bevestigt, en een endotoxinetest. De prijs per 5 mg vial van farmaceutische kwaliteit ligt voor beide peptiden tussen de 20 en 40 euro in 2026. Op de WADA Prohibited List staan GHRP-2 en GHRP-6 als verboden stoffen onder categorie S2 (Peptide Hormones, Growth Factors) — gebruik door wedstrijdsporters leidt tot een schorsing.
